《余既和乐天诗而喜于年及之心犹不能自已又复》 吴芾

yú jì hé lè tiān shī ér xǐ yú nián jí zhī xīn yóu bù néng zì yǐ yòu fù
余既和乐天诗而喜于年及之心犹不能自已又复

gù yuán chūn dào yǐ sān xún, mǎn mù fán huá wèi jué pín.
故园春到已三旬，满目繁华未觉贫。
nián lǎo dé féng wú shì rì, xīn xián bù lèi yǒu guān rén.
年老得逢无事日，心闲不类有官人。
dài huā xiū guǎn tóu wú nà, zhuó jiǔ hé fáng shǒu zì qīn.
戴花休管头无那，酌酒何妨手自亲。
qī shí rén shēng cóng gǔ shǎo, ān zhī lái suì yǒu wú shēn.
七十人生从古少，安知来岁有吾身。