《准斋诲人亹亹不倦某每侍几席洒然若执热之濯》 杜范

【原题】：
准斋诲人亹亹不倦某每侍几席洒然若执热之濯清风一日语及唱和新篇继复缄示联章巨轴皆相与切磋之意革辄忘其荒陋次韵二章借以求教不敢言诗也幸赦不敏而镌诲之

zhǔn zhāi huì rén tān wěi bù juàn mǒu měi shì jǐ xí sǎ rán ruò zhí rè zhī zhuó
准斋诲人亹亹不倦某每侍几席洒然若执热之濯

juàn yóu yù jué shì tú jiān, yuǎn yǐ chún fēng wèi yì hái.
倦游愈觉世途艰，远矣淳风未易还。
chē qù chū mén duō yì zhé, chén lái mī mù shī qián shān.
车去出门多异辙，尘来眯目失前山。
chà shū zhī zài háo lí jì, mí fù dōu lái fǎn fù jiān.
差殊只在毫釐际，迷复都来反覆间。
zhēn zhòng xiān shēng xiàng zhǐ shì, máng zhōng zì yǒu běn lái xián.
珍重先生相指似，忙中自有本来闲。